مثل موشک‌ها باشیم

موشک‌ها هم برای خودشان سلسله مراتبی دارند و بالا و پایینی سرشان می‌شود. بعضی از موشک‌ها اصل کاری‌اند و کلی دور و برشان می‌چرخند، زیرگوششان ذکر می‌گویند، محرم قول و قرارهای لحظه آخری‌اند، از زیر قرآن رد می‌شوند و وعده دیدار در بهشت برین را می‌گیرند. خلاصه که کلی تحویلشان می‌گیرند و همه نگاه‌ها و تحسین‌ها مال اصل کاری است. از آن‌ها فیلم می‌گیرند. تا لحظه‌ی آخر نگاه‌ها روی آن‌هاست و آخر سر هم با انفجاری مهیب دل همه را خنک می‌کنند. کلیپ‌شان دست به دست می‌چرخد و رویش مداحی حماسی می‌گذارند و سوگلی مجلس می‌شوند.
اما این وسط هستند موشک‌هایی که شاید در چشم ما خار آیند. از همان اول می‌دانند که این‌ها ممکن است به مقصد نرسند. انصافا سهمشان از ذکر و قرار بهشت برین کم نمی‌آید. خوب بدرقه می‌شوند ولی خودشان هم می‌دانند که اینان فدایی‌اند. ادعایی ندارند، حاشیه نشینن‌اند و احتمال این که رهگیری شوند کم نیست. خودشان آرام می‌آیند و اطراف موشک اصل کاری را می‌گیرند. اسکورتش می‌کنند و شلیک‌های پدآفندی را به جان می‌خرند تا اصل کاری برود و خانه‌ای از خانه‌های کفر را ویران کند. بعد از آن دیگر کسی حرفی از آن‌ها نمی‌زند.
شاید حتی بگویند اَه چه موشک بی‌دست و پایی! عرضه‌ی درست نشستن را هم ندارد. اما آن بالاها وضع جور دیگری است. این فداییان گمنام پیش خدا ارج و قرب دارند. فرشتگان در عرش خدا، برای مصافحه با آنان از یکدیگر سبقت می‌گیرند. نه که آن اصل کاری ارج و قربی نداشته باشد. نه! آن اصل کاری هم برای خودش آن بالا دبدبه و کبکبه‌ای دارد؛ اما حساب و کتاب خدا هیچ چیزی را از قلم نمی‌اندازد. این موشک‌ها فدایی‌اند و عارفانِ کتومِ دنیایِ موشک‌ها.
حالا خود ما هم این وسط یک جایی برای خودمان داریم. نکند یادمان برود خدا دارد همه چیز را می‌بیند. خدا می‌بیند من این روزها دارم با نگاهم، با خنده‌هایم، با گریه‌هایم کجای این سیر را بالا و پایین می‌کنم. خدا می‌بیند که من بذر امیدی در دلی می‌کارم یا قلبی را به درد می‌آورم. حساب همه چیز پیش خدا دقیق است.
بچه‌ها! بیایید آن موشک‌های فدایی باشیم. می‌بینید این روزها جنود جهل، چطور لشگریان خدا را مورد هجمه قرار می‌دهند؟ بچه‌ها! همه چشم‌ها به یک اندازه باز نیستند و اسباب و علل و قلت و کثرت‌ها را در محاسبات الهی به یک وضوح نمی‌بینند. بیایید آن موشک‌های اسکورت اصل کاری باشیم. اگر جایی فهمی دوزاری‌اش کج است، صبورانه دوزاری‌اش را چکش‌کاری کنیم تا بیافتد و راه رشد جمعی باز شود.
ایجاد فهم، بعضی جاها دشوار است. بگذارید ترکش تلخ زبانی‌ها به ما بخورد، تا اصل کاری‌ها بتوانند خانه کفر را ویران کنند. بچه‌ها! آن بالا بالاها بزم گمنامان پر طرب‌تر است.

🔹زینب کرمی‌نژاد

۲۹خرداد۱۴۰۴