امروز خیلیها دستهایشان را به سمت آسمان خرمآباد بالا بردند و بزرگتر بودن خدا را فریاد زدند.
بین شعارها و از بین دستها، یک مشت گرهکرده پایین نمیآمد. زنی جاافتاده، با ظاهری کاملاً معمولی، شعارها را از دل و جان فریاد میزد. صدای رسایش باعث شده بود زنانی که اطرافش آرام قدم برمیداشتند، بلندتر از قبل شعار بدهند.
گوشی را بالا آوردم که عکس بگیرم. زمینهی مُشتِ دستِ راستِ گرهکرده، پارچه نوشتهای افتاده بود: «خدای خامنهای زنده است، ای مردم!»
🔹معصومه عباسی
۲۲اسفند ۱۴۰۴/ روز قدس
